My Love is Here 3

Sinisisi ni RD ang kanyang sarili sa malubhang sinapit ni Camhi. Hindi niya inaasahan na hahantong sa ganito ang nais sana niyang pakikipaghiway sa kasintahan. Kaagad siyang pumunta sa hospital kung saan ito dinala. Kahit pa pinahihirapan siya ng pag-atake ng kanyang sakit ay pinilit niyang makarating upang damayan ang kanyang pinakamamahal.

-----

Lumipas ang halos tatlong linggo ay hindi pa rin nagkakamalay si Camhi. Samantalang unti-unti na ring iginugupo ng kanyang karamadaman si RD at sa huling pagkakataon ay muli siyang nagpaalam sa minamahal. Mahigpit ang hawak niya sa mga kamay nito. Pakiramdam niya kasi ay hindi na siya magtatagal. Hindi naman niya maatim na magisnan siya ni Camhi na halos naghihingalo na at nakikipaglaban sa kanyang huling hininga. Nais niyang maalala siya nito gaya ng una silang nagkakilala.

“Paalam aking mahal.” Ang garalgal niyang bulong sa kanyang minamahal.

Akmang tatalikod na sana si RD ng mapansin niya ang mga namumuong luha sa gilid ng mga mata ni Camhi. Dumaloy ito sa tenga at bumagsak sa unan. Lalo siyang nahabag sa sinapit nito ngunit hindi na niya ito alintana. Dinampot niya ang kanyang bag at tuluyan ng lumisan…

-------

Matapos ang mahimbing na pagkakaidlip – sa loob ng halos isang buwan ay muli siyang nagkamalay Subalit Isa pang masamang bangungot ang naging dagok kay Camhi. Nang magkamalay siya ay hingi na siya nakakakita pa. Tinamaan ng mga bubog ang kanyang mga mata.

Hindi mapatid ang mga luhang dumadaloy sa kanyang mga mata. Hindi niya matanggap kung bakit nangyayari sa kanya ang lahat ng ito. Ang tanging kasalanan lang naman niya ay nagmahal siya ng totoo.

Nang dahil sa KANYA….

Sinisisi niya si RD at kung maaari lang huwag muling maglihis ang kanilang mga landas dahil hindi niya alam kung ano ang puwede niyang gawin dito. Subalit maaring hindi na nga ito mangyari, dahil bulag na siya at tanging si RD lang ang sinisisi niya dito.

-------

Tanging isang corneal transplant lang ang maaaring magpanumbalik sa nawalang paningin ni Camhi.

Matapos ang ilang buwang paghahanda at paghahanap ng eye donor, ay sumailalim na si Camhi sa operasyon. Sa tulong ng isang misteryosong tao ay muli niyang makikita ang kagandahan ng mundo. Isang mundo na wala na RD, na siyang naging dahilang ng mga pagsubok na ito sa kanyang buhay.

Sa awa naman ng Diyos ay naging matagumpay ang isinagawang corneal transplant para kay Camhi. Hindi na makapaghintay ang kanyang pananabik na muling masilayan ang pagsikat ng araw at ang kagandahan ihahain nito. Ang pag-sikat muli ng isang umagang puno ng mga bagbabago at  pag-asa. 

-----

Kinakailangan pa niyang manatili sa hospital sa loob ng dalawang araw, bago tuluyang tanggalin ang mga pads sa kanyang mga mata. Ito ang sandaling kanyang pinaka-iintay. Ang sandaling muli siyang makakakita.…

(itutuloy)

Berday!!!

Lord, let this feast of my birth be a reminder to me of all the gifts and blessings I have received from You this day and all the days of my life. On my day of celebration, I thank you for my life and all of my blessings and ask for another year filled with Your presence in my life that I may continue to grow in your love.

Gracious God, I thank You for enabling me to celebrate my birthday. Lord You have been good to me all these years and I thank You for all the blessings I have received but especially for life itself.

Creator God, I do not know what lies ahead for me this year. Yet I know that You are holding my future in Your hand. Let my ways be pleasing to you. As You have promised, be with me, Lord. Grid me with Your strength and grace so that I can live for Your light. Enable me to draw closer to You that I may walk in your peace and be the creative and loving person that you intend for me to be. I ask this and all things in the sure and certain knowledge of your love for me and for all your people. Amen.

My Love is Here 2

Naging malimit ang pagsakit ng ulo ni RD. Noong una hindi niya ito inaalintana, tinitinis niya ang bawat pagsakit nito hanggang sa ito ay mawala. Subalit sa paglipas ng mga araw ang simpleng sakit ng ulo ay halos hindi na niya makayanan. Daig pa niya ang nakikipagdigma sa bawat oras na ito ay aatake.

Nahihirapan siyang huminga ng umagang makikipagkita sana siya kay Camhi, sinabayan pa ito ng matinding pagsakit ng kanyang ulo. Hindi na niya nagawang ipaalam kay Camhi ang kanyang kalagayan sa halip ay minabuti niyang kumunsulta na sa isang espesiyalista upang matukoy ang dahilan ng malimit na pagsakit nito.

Hindi siya makapaniwala sa kanyang nalaman. Daig pa ang binuhusan ng malamig na tubig ang kanyang buong katawan matapos sabihin ng doctor na may tumor siya sa utak at dahil na rin sa CT Scan kung kaya’t nadiskubreng malignant stage na pala ang kanyang kanser sa utak.

Hindi pa rin siya makapaniwala, hindi niya matanggap na malubha na pala ang kanyang sakit. Kinailangan niyang humingi ng second opinion. Maaring nagkamali lang ang doctor na tumingin sa kanya. Subalit lalo lang niyang napagtanto ang katotohanan na hindi na siya magtatagal. Bilang na ang kanyang araw. Masuwerte na raw na umabot pa siya ng hanggang dalawang buwan.

Milagro ang kailangan niya upang malagpasan ang dagok na ito. Hinang-hina siya nang makauwi siya sa bahay. Gaano ba kabilis ang takbo ng oras? Dalawang buwan? Paano ang aking mga mahal sa buhay? Paano ko haharapin ang nalalabing araw sa buhay ko? Makukuha ko pa bang maging masaya? Ang samu’t saring tanong na ngayon ay gumugulo sa isip niya.

Isa pa sa kanyang pangamba ay ang pangako niyang hindi niya iiwan si Camhi. Subalit paano niya matutupad ang binitiwang pangako. Dalawang bagay ang kanyang pinag-iisipan. Una, ipagtatapat niya sa kanyang pinakamamahal ang kanyang sitwasyon at pipiliing maging masaya sa piling nito hanggang sa dumating ang araw na siya ay lumisan.  Pangalawa, itago ang kanyang tunay na karamdaman at upang maisakatuparan ito ay kailangan niyang isakripisyo ang kanilang relasyon. Iiwan niya si Camhi upang hindi na nito masaksihan ang araw-araw niyang paghihirap.

Masakit man sa kanyang damdamin pinili niyang ang pangalawa mas gusto niyang magpaalam kay Camhi na nasa maayos pa siyang kalagayan at hindi kinakaawaan. Buo na ang kanyang desisyon kaya’t sa huling gabi na sila ay magkasama mahirap man sabihin ay pinanindigan niya ang kanyang ninanais.

“Babe, hinidi ko alam kung paano ko sasabihin sa’yo ito. (halos bumara ang boses niya sa pagsasalita, waring ayaw lumabas ng bawat katagang kanyang iuusal) Kailangan na kitang iwan”

“Ano ang sabi mo, nagbibito ka ba?”

“Sorry pero I don’t love you anymore”

“You don’t love me anymore??? Pero Bakit?

“Dahil hindi ko kayang tuparin ang pangako ka sa’yo. I’m sorry”

“Ganon lang bang kadali para sa’yo ang iwan ako? Ang babaw naman yata, tapos sasabihin mo na you don’t love me anymore.. Damn” “Akala ko kilala na kita, akala ko iba ka sa lahat ng lalaking nakilala ko, but I thought wrong, you can’t keep the promises you made the “Promises of eternal love” … Fuck You.. How I wish you were DEAD you lying, prying bastard, I wish you were DEAD..”  

Masama ang loob na iniwan niya si RD. Mabilis niyang pinaandar ang kanyang sasakyan hanggang sa…..  [CAR CRASH]

(itutuloy)

My Love is Here

Malakas ang buhos ng ulan habang binabagtas ni Camhi ang kahabaan ng  Roxas Boulevard. Mabilis ang pagpapatakbo niya ng kanyang minamanehong Chevrolet Corvette na para bang makikipagkita kay kamatayan. Parang sasabog ang kanyang dibdib sa sama ng loob. Hindi niya namalayan, pumapatak na ang luha sa kanyang mga mata.. Kasabay nang pagbuhos ng malakas na ulan ang walang humpay na pagdaloy ng kanyang mga luha. Hindi niya namalayan na may makakasalubong pala siyang isang rumaragasang Van. Huli na upang ito ay kanyang maiwasan.

Ambulance Siren

“Stretcher! Stretcher!”

“Check his vital signs!”

***

Paging Doctor Aguinaldo, paging Doctor Aguinaldo, please proceed to Emergency Room…

Halos nag-aagaw buhay na siya dahil sa tindi ng kanyang pagkakabangga. Mabuti nalang at kaagad siyang nadala sa pinakamalapit na hospital upang mabigyan ng paunang lunas. Gayon pa man, hindi pa rin siya kumikilos, wala pa rin siyang malay.

Ulila na siyang lubos. Ang kanyang mga kapatid ay may kanya-kanya ng mga pamilya at sa ibang bansa na naninirahan. Tanging siya na lang ang naiwan dito sa pilipinas dahil sa kanyang kagustuhan. Ang kanyang kaibigan lang na si Allan ang itinuturing niyang malapit na masasandalan sa tuwing siya’y nadarapa. At gaya nga sa sandaling ito si Allan ang nasa kanyang tabi upang siya ay damayan.

***

“Sino po ang kamag-anak ng pasyente?”

“I’m his friend doc. How’s the patient?” tanong ni Allan.

“I’m sorry to tell this, but the patient is in coma. It seems malakas ang pag salpok sa’kanya ng Van, and we need to do some examinations para malaman natin kung nagkaron sya ng internal hemorrhage.”

“Please Doctor, do all the needed examinations.”

***

Hindi namalayan ni Allan na nakatulog na pala siya sa pag-hihintay.

“Sir,?” tapik sa kanya ng doktor. “Nailipat na po ang pasyente sa isang private room. At nakuha na rin namin ang result ng kanyang mga examinations, based sa X-ray nya, wala naman syang fracture sa skull, at sa tindi ng aksidente nya, himala po na wala namang negative findings sa kanyang CT-scan. Maliban sa mga pasa wala naman na pong ibang findings sa pasyente. Maybe due of the accident, nagkaron ng trauma sa kanya mentally kaya he’s now in the state of comatose.” Sa sinabing yun ng doktor ay nabuhayan si Allan ng loob.

“Ga’no po sya katagal sa ganyang kondisyon Doc?”

“We’ll never know Sir. Maybe a week, or months or even years.”

Years???

Itinuro lang ng Doctor kay Allan kung saan room nila inilipat si Cahmi at umalis na din

Nilapitan ni Allan ang kaibigan. Kinausap niya ito at umaasang maririnig siya nito kahit na nasa ganoon kalagayan.

“Friendship, sana naririnig mo ako. Lumaban ka, huwag kang susuko. Hindi pa ito ang katapusan ng mundo, marami ang nagmamahal sa’yo. You don’t deserved this kind of shit, lalake lang ‘yon. Huwag kang magpakatanga. Patunayan mo sa kanya na siya ang nagkamali sa ginawa niya sa’yo. Be strong..”

***

Humahangos na dumating si RD sa hospital.

"Nurse may pasyente bang in-admit dito kanina, yung galing sa aksidente sa Roxas Boulevard?

"Meron po, dalawa po 'yong dinala dito. Sir, ano po bang pangalan ng hinahanap nila?

"Camhi"

***

Pagpasok ni RD sa kwarto ay parang unti unting dinudurog ang puso nito sa nakikitang kalagayan ng taong pinakamamahal niya. May kung anong apparatus ang nakasaksak sa katawan ni Camhi. Maga ang mukha, may mga pasa at nakabenda ang ulo dahil sa natamong sugat.

"Ano ang ginagawa mo dito. Ang kapal naman ng mukha mong magpakita pa dito."

"Please, hindi away ang ipinunta ko dito. Kailangan niya ako."

"So, kailangan ka niya, ganoon ba? Ikaw kaya ang dahilan kung bakit nandito ngayon ang kaibigan ko."

"Please"

Wala na rin gawa si Allan kung hindi pabayaan na lang si RD. Wala rin namang maitutulong kung ipagtatabuyan niya ito.

***

Habang lumalapit si RD sa gilid ng kama na kinasasadlakan ni Camhi ay hindi niya mapigil ang pagpatak ng kanyang. Umupo siya sa upuan sa gilid ng kama, nanginginig ang mga kamay nito habang inaabot ang mga kamay ni Camhi na walang pakiramdam.

“Babe I’m back…” pagsisimula nito.. I know I’ve hurt you so much when I choose to leave. Kahit ayaw mong pumayag, umalis parin ako..

“I don’t know kung naririnig mo ako babe, pero ang sabi nila, kahit nasa comatose stage daw ang isang pasyente, naririnig daw nila ang mga mahal nila sa buhay. Babe andito na’ko oh… hindi na kita iiwan… please gumising ka na…”

(itutuloy)

Hiram 6

Days rolled by…. (matapos ang mahigit tatlong buwan).

“Dumating ka na pala?” Ang pairap na bati ni Vince ng magkita kami sa hallway.

“Alam ko nagtatampo kayo sa akin. Hindi ko sinasadyang hindi ipaalam sa inyo ang pag-alis ko.

Mabilis ang naging takbo ng mga pangyayari. Sinubukan kong tawagan si Lee habang papunta ako sa airport pero wala, hindi ko siya ma-contact. Tapos eto pa ang nakakainis, tatawagan sana kita to let you know kung nasaan na ako pero may humablot sa cellphone ko.” “Natimang na ako, hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko hanggang sa tuluyan na akong nakaalis.” “Siguro hindi ka naniniwala sa sinasabi ko?”

“Naniniwala naman ako sa’yo eh, pero hindi mo maaalis sa amin ang magtampo.”

“Sorry na nga eh. Promise babawi ako sa inyong dalawa ni Alexc.”

“Dapat lang noh kung ayaw mong panindigan namin ang tampo naming dalawa sa’yo.”

“O sige, tomorrow night (it’s a date), hindi kasi ako puwede ngayon eh… hindi ko pa kasi tapos ayusin ang mga gamit ko”

“By the way, may balita ka ba kay Lee and Dennis?”

“Honestly wala, hindi naman kami close diba..” “Pero alam mo ilang araw din nag pabalik-balik dito si Lee, nagbabakasakali na makita ka niya dito. Kinausap pa nga niya kaming dalawa ni Alexc eh, tinatanong ka niya sa amin. Wala naman kaming maisagot.”

“Wait eto pa, just in case you want to know, last week nga pala nakita namin silang dalawa ni Dennis na mag kasama sa isang restaurant sa Makati.” “Hindi ba kayo pa ni Lee nang umalis ka. Ibig kayang sabihin ng nakita namin ni Alexc na silang dalawa na ulit ni Dennis.”

“Kahit kalian intrigera ka talaga..” ang pabiro kong sagot kahit na may konting kirot akong naramdaman. Hindi naman imposible ang ganoong posibilidad na magkabalikan ulit sila.

“O siya sige, kita-kita na lang tayo bukas.”

---------

Maaga akong dumating sa tagpuan naming tatlo sa Harry’s Bar and Restaurant sa Mckinley. Nagpa-reserved na agad ako ng table for three.

Fifteen minutes na ang nakalipas. “Hello, saan na kayo? Andito na ako, nagpa-reserved na rin ako ng table”

“Pasensiya na sister, naipit kasi kami sa traffic eh, tapos eto nasiraan naman kami ngayon. Bad trip talaga.”

“Ganoon ba. Saan lugar kayo nasiraan?”

“Magallanes… Sorry talaga, subukan naming makarating diyan, pero kung after 30 minutes at wala pa kami, okay lang kung iwan mo na kami. Maiintindihan naman namin eh.”

“Sige ingat na lang kayo, maghihintay ako dito”

------

Lumipas ang halos tatlumpung minuto ay wala pa ang dalawa. Medyo naiinip na din ako kaya tumayo muna ako upang mag-retouch sa restroom.

Muli akong bumalik sa table na pina-reserved ko. I decided to wait for a few more minutes. Umorder na lang muna ako ng something to drink (nakakahiya na kasi dahil ang tagal ko nang naghihintay, hindi man lang ako umoorder).

“Sir Excuse po, kung pwede daw po ba kayong mainbitahan sa kabilang mesa” ang tanong ng isang crew sa restaurant.

“Hindi ako makapaniwala sa nakita ko. Si Lee at si Dennis ang nasa kabilang lamesa.” Hindi ko alam ang gagawin ko. Hindi ako makakilos, parang biglang namanhid ang aking mga kalamnan. Hindi ko inaasahan ang pagkakataong ito.

Bago pa man ako nakakilos ay nakalapit na sa akin si Dennis. Magiliw ang ginawa niyang pagbati. Walang bakas ng galit o poot.

“Kamusta ka na? Parang nakakita ka ng multo ah?”

“No, Hindi ko kasi inaasahan na nandito rin pala kayo ni Lee.” “So kamusta na kayong dalawa?”

“We’re good. Kung ano man ang nangyari sa amin dati ay tapos na iyon. Wala naman hindi nadadaan sa mabuting pag-uusap eh.”

“Honestly I’m happy for both of you.”

“May hinihintay ka ba? Can you join us for awhile, ang tagal din natin hindi nakapag-usap eh.”

“How I wish I could stay for a while or maybe longer, but I’m sorry, really I have to go.”

Pagkasabi ko ay binalikan na ni Dennis ang kasaman niyang si Lee. Ako naman ay walang lingon na lumabas ng restaurant.

“Bakit hindi mo siya nilapitan?” ang tanong ni Dennis kay Lee.

“Hindi ko kasi alam kung ano ang magiging reaksiyon ko kanina nang makita ko siya eh.”

“Pareho kayo nang naramdam ng makita ninyo ang isa’t isa. Nakita ko sa mga mata niya pagkabigla. Pero nararamdaman ko rin ang tuwa sa kanyang puso, ang pananabik na muli ka niyang makita. Sasayangin mo pa ba ang pagkakataong ito. Alam ko na mahal mo siya, na pinananabikan mo ang muli siyang makasama. Huwag mo akong alalahanin dahil matagal ko nang tanggap na isa na lang akong kaibigan diyan sa puso mo.. Sige na sundan mo na siya bago pa mahuli ang lahat.”

“Salamat sa pag-unawa mo.”

Hindi na nga siya nag-aksaya pa ng panahon mabilis niyang sinundan Bjozh.

Pasakay na sana ako ng Taxi ng marining ko ang tawag ni Lee. Mabilis siyang lumapit at sa sobrang saya ay hindi na niya napigilan na yakapin ako ng mahigpit. Kasabay ang biglang pagbuhos ng ulan.

“Kay tagal kitang hinintay.”

“Paano si Dennis, bakit mo siya iniwan sa loob?”

“Gaya ng sabi mo sa akin dati kailangan kong maging tapat sa nararamdaman ko. Matagal na kaming wala ni Dennis. At matagal rin bago kami muling nagka-ayos bilang isang magkaibigan. Kaya hindi ko na palalampasin ang pagkakataong ito na mawalay ka muli sa akin.”

Muli silang nagyakap. Naglapat ang kanilang mga labi na kahit ang pag-ulan ay hindi makapipigil sa kanilang pananabik .....

(wakas)