First Love... Hurts!

Nasa kolehiyo pa lang ako at malapit ng matapos sa kursong kinakarera ko ay crush ko na ang kababata kong si Yhell. Ewan ko ba kung ano ang nagustuhan ko sa kanya. Hindi naman kasi siya angat sa ibang mga lalaking nakikilala ko. He is so ordinary. May mga nanliligaw din naman sa akin pero hindi ko sila pinapansin. Mababa lang talaga siguro ang standard ko sa pagpili ng lalaking mamahalin ko. Anyways crush lang naman eh.. maaring magbago pa ang nararamdan ko para sa kanya.

--------

Si Yhell ay graduate ng Associate in Computer Technology kung kaya’t nauna siyang nakatapos sa akin ng pag-aaral at sa kabutihang palad ay natanggap sa kompanyang kanya rin pinag OJT-han ng siya ay nag-aaral pa.

Matangkad, Manipis na pangangatawan, nakadilat na mga mata, buhok na inunat… iyan ang una mong mapapansin sa kanya. Subalit sa kabila ng mga katangiang ito ay ang masayahin niyang personalidad, magalang, mahiyain at tahimik kung minsan.

**********

Ako nga pala si Encar at hindi sa pagmamalaki ay may angkin din namang kagandahan, hindi nga lang siguro pansinin pero malakas ang kumpiyansa ko dahil iyan ang sabi ng lola at nanay ko na sobra ko naman pinaniniwalaan.. (wala nang aangal…nyahaha)..

**********

At sa wakas ay nagbunga na ang aking pagsusunog ng kilay. Natapos ko ang aking pag-aaral na may mataas na karangalan (am so proud of myself)..

Handa ko na bang tahakin ang panibagong hamon sa aking buhay. Kaya ko ito, ako pa, malakas kaya ang loob at fighting spirit ko. Ako ang babaeng hindi susuko sa kahit anu mang pagsubok..

**********

Wala sa plano ko ang makapagtrabaho sa kumpanyang pinapasukan ng Yhell pero talagang sadyang mapanukso ang tadhana. Kung sabay pabor naman sa akin dahil palagi ko siya makikita at ang pagkakataong makilala ko pa siya ng mabuti.

**********

Hindi alam ni Yhell na may lihim akong paghanga sa taglay niyang kakaiba. Isang araw ay nasira ang computer na ginagamit ko. Kaagad akong tumawag sa IT Office upang ipaayos ang ginagamit kong computer.

Dalawa silang technician sa IT. Hindi ko na naman inaasahan na siya ang pupunta sa aming opisina upang ayusin ang nasirang computer. Habang inaayos niya ay nagkaroon kami ng pagkakataong mag-usap at hindi naglaon ay nagbibiruan na rin kami.

Madali kaming nag kapalagayan ng loob. Marahil sa sandaling panahon ay naramdaman na niya na may lihim akong paghanga sa kanya.

Sa bawat paglipas ng araw ay pakiramdam ko ay lalong nahuhulog ang aking loob sa kanya. Ang simpleng paghanga ay unti-unting nauuwi sa mas malalim na kahulugan ng pag tibok ng aking puso.

**********

Hindi ko na idedetalye pa. Sa medaling salita ay naging kaming dalawa. Masaya ang bawat oras ang bawat araw. Daig pa naming ang arnibal sa tamis ng aming pagsasama..
Lumipas ang isang buwan, halos walang nagbago, bagkus pakiramdam ko ay lalong tumitibay ang aming pagmamahalan…

Hanggang sa sumapit ang aming ikalawang anibersaryo.. Dito ko napansin na parang tumatamlay ang pakikitungo niya sa akin.. Madalang na rin niya akong kamustahin, bisitahin sa bahay at kahit sa mga text ay hindi na niya ginagawa.

Sinubukan ko siyang kausapin pero umiiwas siya. Wala naman akong matandang hindi namin pinagkasunduan.. Hanggang ngayon ay hindi nagbabago ang pagmamahal ko sa kanya. Samantalang siya pala ay unit-unti nang lumilimot…

**********

Tuluyan nang nagwakas ang aming relasyon. Subalit umaasa parin ako na maaayos pa namin ang kung anumang gusot sa aming dalawa..

**********

Kaya naman pala, may iba na siya. Ipagpapalit lang naman ako ay sa hindi pa maganda.. Ginamit lang niya ang pagkakataong mahal ko siya. Pinaglaruan lang niya ang aking damdamin. Sana ay hindi na lang niya ako pinakitaan na mahal din niya ako..

Siya ang first love ko. Sana ay hindi na lang niya ako minahal kung hindi rin pala niya kayang panindigan. Mas masakit pa nang itanggi niyang minsan ay naging kami. Na minsan ay minahal niya ako..

**********

Matagal man bago ako nakaget-over sa naging relationship namin, matagal man bago ako naka-move on, isa lang ang natutunan ko…

That I deserved someone better, someone who is man enough to take a serious relationship at hindi siya un…

**********

Secret Paradise

I booked a week-long vacation in Camarines Sur (in Caramoan to be specific) para doon na rin makapag Holy Week.

Matagal ko nang gustong gawin ito, to escaped from the hassle and dazzle of my work place and I feel, I need a fresh air to breath. Higit sa lahat ang makapag-relax and somehow makapag-reflect..

*********

First time ko makarating sa lugar na ito and it is definitely one of the Philippines Secret Paradise. Sobrang nakaka-amazed and very inviting.. am sure I will enjoy my vacation

*********

Mag-aalas dos na ng hapon ng dumating ako sa isla. Excited na akong libutin ang kagandahan nito. Medyo nakakapagod nga lang ang byahe kaya’t minabuti kong magpahinga muna. Napasarap siguro ang tulog ko at hindi ko namalayan gabi na pala..

*******

Maliwanag ang paligid ng isla. Nakadagdag pa sa ganda ng ambiance ang maliwanag na sikat ng buwan. Naglakad-lakad ako sa buhanginan. Kay gandang pagmasdan ang alumanay na paghampas ng alon sa dalampasigan. Sadyang nakakarelax para bang ipinaghehele ako sa bawat pagbulong hangin..

********

I lay on the bed of smooth and fine sand. Masaya kong ninamnam ang pagyapos ng hangin sa aking katawan. Ang bawat paghampas ng alon ay mistulang musika sa aking pandinig habang nag-aawitan ang mga bituin sa malawak na kalangitan..
Saglit akong napapikit. Maya-maya pa’y naramdam kong parang may nagmamasid sa aking paanan. Nagmulat ako at-

“Hi! Naistorbo ba kita?” ang nakangiti niyang pagbati.

“Ako nga pala si Dein, napansin kong nag-iisa ka”

“Ako naman si Krizz”

“Sige, maiwan na kita..”

Bago pa man ako nakapagsalita ay nakalayo na siya..

*********

I was instantly attracted to him. He was stocky with wide shoulders and narrow hips. He had a curly hair and flawless skin. His eyes were deeply set under heavy brows. He could have posed for the perfect Greek Statue..

*********

Hindi pa rin maalis sa aking isipan ang wangis ni Dein. Parang may kung anong bulong ang kanyang presensiya na hinahap-hanap ko. Hay, kalian ko ulit kaya siya makikita?

Dumaan ako sa isang Cafeteria malapit sa tinutuluyan ko. Sa isang sulok ay natanawan akong isang pamilya na mukha. Hindi ako puwedeng mag kamali, si Dein nga ang nakikita ko.

Nagkasalubong ang aming mga tingin. Ilang saglit pa lang ay lumapit na siya sa aking kinaroroonan. Syempre hindi ako nag pahalata na kanina ko pa gustong lumapit sa kanya.

“Hi!.. remember me.. Dein”

“Yah..”

“Krizz? Right”

Tumango lang ako.

“Mag-isa ka yata? Can I join you”

“Sure. Be my guest”

“How’s your stay so far? Do you have plan this afternoon”?

“Okay naman.. I was just starting to appreciate the place”

“Kung wala kang gagawin, baka gusto mo akong samahan mag Jetski?”

“Well, I haven’t tried it..”

“Promise you’ll enjoy it.. ako bahala sa’yo”

********

As promised. Sobrang nag enjoy ako. I didn’t expect that it would be so much fun. Sarap niya kasama. Unti-unting nabubuhay ang aking pantasya sa bawat minutong magkasama kami.. Kung kaya ko lang sanang itigil panandalian ang takbo ng oras, gagawin mo huwag lamang matapos ang maghapong ito.

We did a great ocean adventures, nag kayak, snorkle and scuba dive and experience the diverse marine life. For just a short span of time we we’re also able to visit the enigmatic lagoon. Very romatic. Feeling ko kaming dalawa lang ang tao sa mundo at ang buong isla ang aming kaharian.

Before we call it a day, we had dinner at the Patio. We even dropped by a minute sa isang bar malapit sa hotel. Dami naming napagkuwentuhan. Feeling ko matagal ko na siyang kilala..

“Goodnight”

**********

I wake up early. Excited ako to see him again. But I suddenly feel so estranged. Bakit kaya?

My usual morning. Dumaan ako sa Cafeteria to have coffee. I was expecting to see Dein, pero wala siya. I stopped for a few more minutes baka sakaling mapadaan siya pero wala talaga..

Natapos ang buong maghapong hindi ko siya nakita, kahit ang anino niya ay hindi ko man lang nakurapdapan. Ano kaya ang nangyari sa kanya?

*********

This is supposed to be my last day. Bukas ay babalik na ako sa Cavite.

I am still hoping na magsanga ang landas naming ni Dein bago man lang ako umalis..

Hindi ko talaga makakalimutang dumaan sa Cafeteria at doon ay napansin ko ang isang grupo na nagkakatuwaan. Hindi ako pwedeng magkamali si Dein ang isa sa kanila.

Nagdalawang isip ako bigla kung lalapit ba ako o hindi na. Papalayo na sana ako nang isang pamilyar na boses ang tumawag sa akin.

“Krizz, hey is that you?”

Hindi na ako nakasagot.

“I would like you to meet my new friends – Clotty, Rein and Fonzo”

“There’s a party at the Patio tonight, would like to join us?”

“No thanks, I still have to pack my things, I’ll be leaving early tomorrow”

**********

Bakit ganito ang nararamdaman ko? Mabigat.. Nangungulila ako sa atensiyon ni Dein. Bakit ganon? Sinadya ba niyang mapalapit ang loob ko upang pagkatapos ay ipagpapalit niya sa iba.

Mabuti na rin siguro ang nangyari. I don’t need to carry an excess baggage going home.. But I still wanted to see him kahit sa huling pagkakataon. Pero he’s very much preoccupied and enjoying himself so much with the company of his new found friends. I guess, that’s life all about..

*********

Shit, Bad trip talaga the travel agency who arranged my vacation through CamSur Tourism Office just called to inform me na nagkaroon ng konting delay sa transport transfers.

Kaya I have to stay one more day.. wala naman akong choice. Might as well savor the day..

**********

Back to the Cafeteria. I was surprised nang lapitan ako ni clotty.

“Can we talk”

“What about”

‘Honestly, I don’t like you.” “hindi ko kasi nagustuhan yung mga tingin mo sa amin the last time na pinakilala kami sa’yo ni Dein”

“Sorry! If that’s what you think it is, wala akong magagawa.” “Anyway, I don’t like you either”

“Ayoko sana nang gulo, kaya please lang.”

“Bakit sino ba ang nanggugulo? May issue ba?”

“Oo ikaw?”

“Whatever! I guess we have no more business to talk about, ayoko rin naman ng gulo ang besides I’ll be leaving this island tomorrow.”

**********

After that short confrontation with Clotty, I headed backed to the hotel, wala na naman kasi kami dapat pang pag-usapan pa lalo’ pa at tungkol ito kay Dein.

I don’t owned Dein and he is free to do whatever he wishes, kung masaya na siya sa company nang kanyang mga bagong kaibigan.. so be it. Besides, He is just one of my chance encounter na maiiwan ko dito sa isla.

*******

At the hotel room, hindi ako mapakali, nababalisa ang pakiramdam ko, kinakati ang mga paa ko para bang may sariling isip na sunod-sunuran ako kung saan ako dadalhin nito. Malayo-layo na rin ang aking nalalakad nasa Patio na pala ako.

Puno nang mga bakasyonista ang lugar. Ang lahat ay hindi magkamayaw sa kasiyahan habang umiindak sa saliw ng mga mahaharot na tugtugin. Nilinga-linga ko ang aking paningin nagbabakasaling may makita akong mga pamilyar na mukha.

Laking gulat ko nang sa hindi kalayuan, sa may madilim na sulok ay mamataan ko ang dalawang pamilyar na pagmumukha. Hindi ako nagkakamali si Dein at Clotty. Nababanag sa kanilang mga kilos ang epekto ng alcohol na nainom nila. Kapwa sila walang pakialam sa sasabihin ng mga taong makakakita sa kanila.

Sa gawing kabila naman ay nandoon sila Rein at Fonso na masayang nakikipag harutan sa ilang mga dayuhang nandoon.

Gusto ko na sanang umalis at iwan ang mga tagpong nakikita ko, subalit may kung anong pumipigil sa akin.

Muli kong pinagtuunan ng pansin ang kinaroroonan nila Dein at Clotty. Parang dinudurog ang puso ko nang makita kong naglapat ang kanilang mga labi. Matagal, halos mapatid ang kanilang mga hininga nang maglayo ang kanilang mga labi.
Huli na nang mapansin ni Dein na nandoon ako, na nasaksihan ko ang kanilang paglalampungan. Daig ko pa ang sibat sa bilis ng aking paglisan. Hahabulin sana niya ako pero pinigilan siya ni Clotty.

Para saan pa? Para magpaliwanag? Malinaw na sa akin ang lahat. Nalimutan niya ang presensiya ko dahil inahas siya nang isang mapagpanggap na kaibigan. Isang kaibigang nagtatago sa likod nang pagkukunwari.

********

I have to move on. There’s no reason for me to waste my tears to someone I don’t deserved. Magsama-sama silang mga mapagbalatkayo.

*******

Hindi ko na babaunin pa sa pagbabalik ko ang lahat nang ito. Hahayaan ko nang tangayin ito ng pag hampas ng alon sa dalampasigan.
Magbabalik akong walang dalang sama nang loob. Ang lahat nang mga pagdududa ay iiwan kong lahat sa kanila.

Magbabalik akong may bagong pananaw sa mundo…


********

Tapos na ang aking bakasyon.. nakauwi ako nang maayos at ngayon ay nasa piling ng mga tunay na kaibigang nakakaunawa sa akin..

********

God Blessed!! Happy Easter to all!!

Hiwaga ng Pag-ibig

Mahiwaga ang pag-ibig, alipin tayo ng kanyang taglay na mahika. Ang sabi nga “Pagpumasok sa puso ninoman, hahamakin ang lahat masunod ka lang.” Tunay ngang alipin tayo nito lalo pa’t sapul ito sa ating mga puso. Kung bakit nga ba, ang puso ay may sariling dikta na hindi saklaw ng ating katinuan. Tinatangay nito ang ating damdamin, ang ating pag-iisip. Nakalilito, nakakatuliro kung minsan. Sunod-sunuran tayo dito dahil iyon ang alam nating tama, dahil ba masaya tayo? O dahil sadyang hindi natin nakikita ang mali. Nagbubulag-bulagan tayo. Nasasaktan na tayo pero hindi parin sumusuko. Pilit pa rin nating ipinaglalaban, pilit parin natin niyayakap ang bulong ng ating mga puso. Palakas ng palakas na halos mabingi na tayo sa pagsunod dito.

Sa kabilang banda, may maganda rin namang naidudulot ang pagkahumaling sa hiwaga nito. Lalo na’t ang iyong pinaglalaanan ng pagsinta ay ikaw rin ninanais. Hndi ba’t anong saya.. Hindi ba’t anong sarap magmahal. Lalo’t higit ikaw rin ang kanyang mahal. Sana nga ay ganon na lang palagi. Sana nga ay ganon lang lahat ang maranasan ng isang umiibig at nagmamahal. Magbiro man ang tadhana, ang importante ay naging sila. Ang mahalaga ay naging makabuluhan ang pagsunod nila sa dikta ng kanilang mga puso.

Paano kung hindi nga? Nadapa ka na ay patuloy ka pa rin gagapang. Ganyan ka bang magmahal? Sa halip na tumayo at tanggapin ang dagok ng pag-ibig ay hahayaan mo pang malugmok sa pagkahibang. Tanggapin mo na lang kaya? Mahirap nga siguro lalo pa’t tunay ang pagmamahal na ibinigay mo. Lalo pa’t hindi ka nagtira ni konting pagmamahal para sa iyo. Paano mo muling bubuuin ang puso mo? Paano ka muling magmamahal? Paano mo siya kalilimutan? Ang daming tanong, pero ikaw din lang ang makasasagot.

Mahiwaga man ang tawag ng pag-ibig, sana’y may kapangyarihan tayong baguhin ito. Sana’y may kakayanan tayong manipulahin ito, hindi kaya ay tanggihan ito. Nasa ating dalisay na pag-iisip, sa busilak nating mga puso kung kakayanin ito.

Wala namang dapat pagsisihan o dapat sisihin kung sakaling nagpatangay tayo sa tawag nito. Tayo’y tao lamang mang, minsan marupok, minsan mapusok, minsang mapangahas. Sinubok lang naman nating magmahal. Huwag lang sana tayong magpakagumon dito.

Dili kaya’y tawanan nalang natin ang ating pagkabigo at kalimutan ang sakit na iniwan nito. Maghihilom din ang sugat, mag iwan man ng masasakit na ala-ala, lilipas din ang lahat hanggang sa handa na tayong muling magmahal at sa pagkakataong ito, kaya na natin, alam na natin, dahil pinatibay na tayo ng ating karanasan.

Pintig

Here's another one from my old folder...

*****

Puso ko'y umibig, 'di miminsan lang
Ang bawat tibok nito'y
pagsintang walang hanggan...

Buong buhay man'y handang ilaan
Iaalay ang kahit ano pa man
sa isang nililigay na handang paglingkuran...

Pintig ng puso'y tulad ng isang awit
Himig nito'y tanikalang kakapit
upang dalawang puso'y di mawaglit...

At gaya nga ng isang awit
Tono nito'y minsa'y nalilihis
gayundin sa pag-ibig may nagkakagalit...

Subalit ano pa man maging kahulugan
saan man makarating
ang pag ligay ko'y sa iyo parin...

Dumating man panahong puso'y manimdim
asahan mong ikaw lang
ang sa puso ko'y pintig...

An Open Letter

I was cleaning clutters in my room when i saw this old folder containing some of my notes and thought of posting it here in my blog..(to follow na lang ung iba)

Here is the Edited Version of the letter, masyado kasing mahaba...

*****

29 May 2000


Babes,

I'm not writing this to plead or to beg you to love me the way i do. i just want you to open up your reasons and let your mind understand whats inside your heart. Set aside doubts, confusion and puzzlement. Don't be discouraged by what other might think or for what other people might say. Be true to yourself and don't fake emotions. Let us give ourselves a chance to love and be loved. Let's not hesitate to say what we believe and express what we feel. Let's not permit time to just passed by.

But I guess it's a little too late, for upon reading this, I'll be somewhere far. Somewhere away from make believing we can be together. We both have our own separate ways to walk through. But if ever our path will cross again, somehow, we can sail together..

Goodbye..